Od stycznia do czerwca 1906 był dyrektorem Szkoły Technicznej im. Hipolita Wawelberga i Stanisława RotwandaZdzisław Dębicki, To była wspaniała szkoła: z dziejów Szkoły im. H. Wawelberga i S. Rotwanda w Warszawie (1895-1951). W stulecie założenia szkoły. Warszawa 1995, s. 83. Wraz z Aleksandrem de Rossetem, Henrykiem Konicem i Andrzejem Wierzbickim należał do kierownictwa powołanego w grudniu 1904 w Królestwie Polskim Związku Postępowo-Demokratycznego, a następnie zasiadał we władzach Polskiej Partii Postępowej. Działał także w Stowarzyszeniu Techników w Warszawie. Po wybuchu I wojny światowej szefował Warszawskim Zakładom Gazowniczym oraz sprawował funkcję wiceprezydenta miasta. Był też z ramienia PPP a następnie Związku Niezależności Gospodarczej członkiem Międzypartyjnego Koła Politycznego.
Aktywny w parafii kalwińskiej na Lesznie – stał na czele kolegium kościelnego zboru warszawskiego. 10 czerwca 1934 wybrany prezesem Konsystorza Ewangelicko-Reformowanego w RP, funkcję sprawował do listopada 1936 roku i potem ponownie od czerwca 1939 roku.