Polonia Warszawa), skutecznie biegały się o przydziały dla nowo wcielonych do armii piłkarzy, czego przykładem było pozyskanie przez warszawski klub takich zawodników jak Otton Dittmer, Józef Pazurek, Erwin Nyc czy Gerard Przykling.
Okres Polski Ludowej (PRL) Po zakończeniu II wojny światowej w Polsce podtrzymano model łączenia sportu amatorskiego z powszechnym obowiązkiem obrony. Kwestię pozyskiwania przez kluby wojskowe zawodników w ramach poboru po raz pierwszy formalnie uregulowano decyzją Wydziału Gier i Dyscypliny PZPN w kwietniu 1949 roku.
Wprowadzone wówczas przepisy nakładały na kluby cywilne bezwzględny obowiązek wydania zwolnienia zawodnikowi w ciągu 10 dni od złożenia wniosku, o ile przechodził on do klubu wojskowego lub Zrzeszenia Sportowego „Gwardia” (pionu podległego resortowi bezpieczeństwa publicznego). Automatyzm ten obowiązywał w trzech przypadkach, gdy zawodnik:
pełnił służbę stałą (zawodową) w formacjach wojskowych lub organach bezpieczeństwa publicznego, odbywał czynną służbę wojskową w tych strukturach, był stałym pracownikiem administracji wojskowej lub resortu bezpieczeństwa (z wyjątkiem członków Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej – ORMO).