Regulacje te miały charakter symetryczny w zakresie powrotów do pionów cywilnych. Wojskowe kluby oraz jednostki „Gwardii” były zobligowane do zwolnienia sportowca w analogicznym, 10-dniowym terminie w momencie zakończenia przez niego służby wojskowej, rozwiązania stosunku służbowego lub ustania zatrudnienia w strukturach administracji resortowej. Z chwilą zwolnienia ze służby i przedstawienia stosownego zaświadczenia wojskowego, uzyskane wcześniej czasowe zwolnienie traciło moc, a zawodnik był automatycznie zatwierdzany do gry w klubie macierzystym. Jeżeli jednak po odbyciu zasadniczej służby sportowiec wyrażał chęć dalszego występowania w pionie wojskowym, musiał przejść pełną, standardową procedurę transferową i uzyskać od koła macierzystego zwolnienie definitywne.

Odwilż październikowa i reformy z lat 1956–1957 Przełom polityczny z października 1956 roku oraz reaktywacja samodzielnego Polskiego Związku Piłki Nożnej przyniosły fundamentalne zmiany w statusie zawodników-poborowych. Walne Zgromadzenie PZPN anulowało dotychczasowe przepisy o automatycznym zwalnianiu piłkarzy na rzecz pionów wojskowych, przywracając prymat klubów macierzystych. Na mocy nowych regulacji, powołany do armii zawodnik mógł reprezentować klub wojskowy wyłącznie po uzyskaniu zgody i zwolnienia ze swojego dotychczasowego klubu sportowego.