Szczegółowe ramy prawne tych reform uregulowało zarządzenie Zarządu PZPN w oparciu o § 38 Postanowień PZPN, które weszło w życie 30 kwietnia 1957 roku. Wprowadziło ono instytucję „zwolnienia warunkowego” oraz precyzyjną procedurę administracyjną opartą na trzech wariantach:
Jeśli poborowy odbywał służbę w swoim dotychczasowym garnizonie, mógł w dalszym ciągu bez przeszkód reprezentować barwy klubu macierzystego. Jeśli stacjonował w innym garnizonie, uniemożliwiającym grę dla dotychczasowego pracodawcy, mógł przejść do lokalnego klubu wojskowego. W przypadku braku klubu wojskowego w danym garnizonie (lub braku zainteresowania jego usługami), zawodnik mógł zostać tymczasowo zgłoszony do gry w lokalnym klubie cywilnym.
W przypadkach relokacji zawodnika (wariant 2 i 3), klub macierzysty wydawał zwolnienie z adnotacją „służba wojskowa”. PZPN dokonywał wówczas czasowej weryfikacji piłkarza dla nowej drużyny, znakując dokumentację dedykowaną pieczęcią.