Kluczowym elementem reformy z 1957 roku było bezwzględne zabezpieczenie powrotu zawodników po odbyciu zasadniczej służby wojskowej. Z dniem zwolnienia z armii, wszelkie tymczasowe karty zgłoszeniowe z pieczęcią „służba wojskowa” były z urzędu anulowane, a piłkarz automatycznie stawał się ponownie pełnoprawnym zawodnikiem klubu macierzystego. Przepisy wprost definiowały zatrzymywanie gracza przez klub wojskowy po zakończeniu służby jako niedopuszczalne, sankcjonując to utratą uprawnień do gry.
Przejście na służbę zawodową i ekwiwalenty finansowe Mimo restrykcyjnych przepisów chroniących kluby macierzyste, formacje wojskowe dysponowały legalną możliwością trwałego zatrzymania utalentowanych zawodników. Warunkiem było nakłonienie piłkarza do pozostania w strukturach armii w charakterze żołnierza zawodowego (kontraktowego lub nadterminowego) po zakończeniu zasadniczej służby wojskowej. W takiej sytuacji dotychczasowy klub wojskowy tracił prawo do darmowego zatrzymania gracza. Stawał się wówczas zobligowany do uregulowania ekwiwalentu finansowego (tzw. minimum za wyszkolenie) na rzecz klubu macierzystego – pod warunkiem uzyskania od niego oficjalnej zgody na definitywne zwolnienie zawodnika – a także do wypłacenia premii samemu sportowcowi za podpisanie kontraktu zawodowego.