W przypadku prób nielegalnego lub sztucznego przedłużania służby poborowego przez wojsko, klubowi macierzystemu przysługiwało prawo do nałożenia tzw. karencji, czyli czasowego zawieszenia uprawnień zawodnika do występów w nowym zespole.
Wraz z upływem lat, a zwłaszcza w latach 80. XX wieku, kwoty transferowe wypłacane przez kluby wojskowe w ramach tego mechanizmu ulegały gwałtownemu wzrostowi, odzwierciedlając postępującą komercjalizację polskiego futbolu. Precedensowym przykładem takiego transferu było ostateczne pozyskanie Andrzeja Buncola przez Legię Warszawa po zakończeniu jego służby wojskowej. Warszawski klub został zmuszony do wypłacenia Ruchowi Chorzów kwoty 8 milionów złotych. Ponadto w umowie zawarto klauzulę zobowiązującą Legię do przekazania na rzecz Ruchu 50% zysków z tytułu ewentualnego przyszłego transferu zagranicznego tego zawodnika.
Regulacje Sztabu Generalnego WP i harmonogram poboru Niezależnie od ustaleń ze związkami sportowymi, kluczową rolę w systemie rekrutacji zawodników odgrywały wewnętrzne zarządzenia Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.