Łotewska SRR jeszcze w 1919 r. straciła Rygę – zajętą w maju przez wojska niemieckie. Poniosła też klęskę w walkach z armią estońską o Liwonię w końcu maja-pierwszych dniach czerwca. Rząd radzieckiej Łotwy wyjechał najpierw do Rzeżycy, a 2 czerwca do Wielkich Łuków, spodziewając się zajęcia całości ziem łotewskich przez siły antybolszewickie. Utrata Liwonii i Kurlandii skłoniła wręcz Komunistyczną Partię Łotwy do rozwiązania rządu radzieckiej Łotwy. Ostatecznie po konsultacji z WKP (b) rząd Stučki wrócił do Rzeżycy 30 czerwca 1919 r. i zapowiedział kontynuowanie działalności. Ostatecznie Łotewska SRR przetrwała do stycznia 1920 r., kiedy straciła, po wspólnej operacji wojsk łotewskich i polskich, ostatnie ziemie w Łatgalii.
Dalsze życie w ZSRR W latach 1921–1923 był zastępcą ludowego komisarza sprawiedliwości. Od 1920 r. zasiadał też w komitecie wykonawczym Kominternu, od 1924 r. kierował Międzynarodową Komisją Kontroli. W latach 1925–1927 redagował radziecką encyklopedię państwa i prawa. Od stycznia 1923 do stycznia 1932 stał na czele Sądu Najwyższego ZSRR. Rozwijał teorię prawa, w której koncepcje marksistowskie wiązały się z socjologiczną teorią prawa. Uważał prawo za system obrony interesów klasowych.