Podobnie było w przypadku umów międzynarodowych.
Senat zarządzał również skarbem (), wyznaczał zarządców prowincji (), decydował o podatkach i sprzedaży ziemi państwowej (), a w sprawach religijnych mógł przegłosować wprowadzenie nowego kultu.
Senatus consultum W okresie republikańskim ustawodawstwo leżało w gestii zgromadzeń. W tej kwestii senat pozostawał organem doradczym i jego wpływ na proces legislacyjny był jedynie pośredni. W toku tak zwanego izba opiniowała projekt ustawy, co było przedstawiane do wiadomości głosujących. Senatorowie mieli również prawo pobudzania inicjatywy ustawodawczej (która należała do urzędników ) poprzez uchwały (), które nie były jednak wiążące. Urzędnik mógł również sam poprosić o radę i w takim przypadku senat po odbytej dyskusji przegłosowywał jej treść (senatus consultum oznacza dosłownie radę, opinię senatu).