Mieszkańcy osiedli mogli się cieszyć poczuciem względnej wolności, której nie naruszała obecność żołnierzy izraelskich. Działaniami palestyńskimi starali się kierować muzułmańscy przywódcy duchowi, wywodzący się z Centrum Islamskiego przy Uniwersytecie w Gazie. Jako zbrojne ramię wystąpił wówczas po raz pierwszy Hamas. Wsparcie zapewniali dysydenci OWP i radykalne organizacje islamskie działające poza granicami kraju.
Początkowo żołnierze izraelscy tłumili zamieszki pałkami. Ówczesny minister obrony Icchak Rabin w styczniu 1988 zachęcał żołnierzy i policjantów do łamania kości Palestyńczyków. Mówił on: „pierwszym priorytetem sił bezpieczeństwa ma być stanięcie na przeszkodzie agresywnym demonstracjom z siłą, mocą i ciosami ... Damy jasno do zrozumienia, gdzie przebiegają terytoria”. Izraelscy żołnierze stosowali także gumowe kule, które zmniejszały liczbę ofiar. Latem 1988 izraelskie władze podjęły decyzję o zamknięciu wszystkich arabskich szkół w Strefie Gazy i na Zachodnim Brzegu Jordanu. Uczyniono tak, aby stłumić intifadę, jednak budzi to duże wątpliwości, gdyż palestyńskie dzieci nie będąc na lekcjach w szkołach wychodziły na ulice i dawały się wciągnąć w demonstracje oraz zamieszki.