Decyzją namiestnika Królestwa Polskiego gen. Aleksandra Lüdersa z 15 lutego 1862 został zesłany do guberni tobolskiej w Syberii Zachodniej.
Po powrocie do kraju w sierpniu 1862 na skutek amnestii z 29 kwietnia 1862 r. ponownie objął stanowisko wikarego w swojej dotychczasowej parafii. Podczas powstania styczniowego wygłaszał tam patriotyczne kazania, w następstwie czego został ponownie osadzony w X Pawilonie dnia 24 października 1863 roku.
Decyzją Stałej Komisji Śledczej z dnia 4 listopada 1863 roku, jako oskarżony o udział w powstaniu, wygłaszanie „podburzających” kazań oraz przechowywanie nielegalnych druków, został oddany pod sąd wojenny. Wyrokiem Audytoriatu Polowego z dnia 6 lutego 1864 roku został skazany na 10 lat katorgi syberyjskiej i pozbawienie praw stanu. Wywieziony z Warszawy w lutym 1864 roku, pracował w guberni irkuckiej.
W 1869 roku, po skróceniu mu okresu katorgi na skutek amnestii, został skierowany na osiedlenie do wsi Tunka w tejże guberni, gdzie przebywało wielu skazanych polskich duchownych. Utrzymywał się wówczas ze złotnictwa.
W 1874 przesiedlony do Kostromy w europejskiej części Rosji. Kilkakrotnie bezskutecznie zwracał się do władz o zwolnienie z zesłania.
Zmarł nagle w Kostromie 10 sierpnia 1880 roku na udar mózguKancelaria w. jen. gbra.