Józefem Wyszyńskim.
Po zastrzeleniu 5 manifestantów 27 lutego 1861 na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie wszedł razem z Wyszyńskim w skład złożonej z czołowych przedstawicieli społeczności warszawskiej Delegacji Miejskiej, prowadzącej negocjacje z władzami w celu uspokojenia napiętej sytuacji. Był jednym z najaktywniejszych członków Delegacji, urzędującej w Ratuszu. Był też członkiem komitetu organizacyjnego pogrzebu tzw. "pięciu poległych", ofiar tej manifestacji.
Po rozwiązaniu Delegacji Miejskiej członek Tymczasowej Rady Municypalnej Warszawy, we wrześniu 1861 wszedł w skład komitetu organizacyjnego wyborów do rad miejskich. Należał też do komitetu organizacyjnego pogrzebu arcybiskupa warszawskiego Antoniego M. Fijałkowskiego 10 października 1861.
Po ogłoszeniu stanu wojennego 14 października 1861 roku i wtargnięciu wojska 15 października t.r. do katedry św. Jana i kościoła św. Anny, gdzie odbywały się nabożeństwa związane z rocznicą śmierci Tadeusza Kościuszki, należał do grupy duchownych, którzy wpłynęli na decyzję ówczesnego administratora archidiecezji warszawskiej ks. Antoniego Białobrzeskiego o zamknięciu kościołów w Warszawie.
19 października 1861 roku został osadzony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej.