Fenig duński (duń. penning, l.mn. penninge) - srebrna początkowo moneta bita od końca X wieku, używana do XVIII wieku.
Historia Mennictwo skandynawskie, a więc także i duńskie, rozwinęło się później niż w pozostałych krajach Europy. Stało się tak przede wszystkim z powodu łupieskich wypraw wikingów, które przysparzały krajowi wielu monet. Ponieważ szczególnie dużo było angielskich pensów, stały się one wzorem dla pierwszych duńskich monet. W końcu X wieku, za panowania Swena Widłobrodego (985 - 1014) wybito pierwsze duńskie fenigi o wadze około 1 grama.
W związku z licznymi wojnami wielu władców skandynawskich ratowało swe finanse poprzez dewaluację pieniądza. Nie inaczej postąpił Kanut Wielki (1014–1035), który obniżył wagę feniga do około 0,9 grama. Odtąd wybijano 240 fenigów z 1 marki srebra, a nie tak jak poprzednio z jednego funta troy (marka równała się 2/3 funta troy).
Z biegiem czasu nie tylko obniżała się waga monety, ale także i próba. Za Kanuta Świętego (1080–1086) waga feniga spadła do około 0,75 grama, a w roku 1282 fenig ważył już tylko około 0,2 grama. Od połowy XIV wieku fenigi bito z miedzi.