Dewaluacja feniga sprawiła, że konieczne okazało się wprowadzenie grubszej monety. Z tego powodu za panowania królowej Małgorzaty I pojawił się w 1380 roku witen o wartości 4 fenigów. Ponieważ zawierał około 0.66 gramów czystego srebra, na jednego feniga przypadało około 0.16 gramów srebra.
W 1424 roku fenig ważył około 0,33 grama i przy próbie srebra 7 i 1/4 łuta (około 453‰) zawierał 0,15 grama czystego srebra. W połowie XV wieku zawartość srebra w fenigu spadła do 0.13 grama.
W 1514 roku szyling duński liczący 12 fenigów zawierał 0,987 grama srebra, skąd na jednego feniga przypadało 0,082 grama srebra. W 1523 szyling zawierał już tylko 0,572 grama czystego srebra - czyli na feniga wychodziło około 0,048 grama srebra. Po kolejnej dewaluacji z 1535 roku doszło do reformy monetarnej w 1541 roku, po której szyling zawierał 0,543 grama srebra - a stąd fenig około 0,045 grama. Ponieważ zawartość srebra w duńskim pieniądzu dalej malała, w 1582 roku na feniga przypadało już tylko około 0,03 grama czystego srebra.