W sytuacji, gdy badacz dysponuje więcej niż jedną kopią tekstu, przeprowadza się standardowe procedury krytyczne, przy czym z wydaniami pośmiertnymi wiążą się pewne problemy specyficzne. W naukowej edycji tekstu postuluje się ścisłe oddzielenie pism wydanych za życia autora od pism wydanych pośmiertnie. Faworyzuje się także wydania autorskie przeciw różnym od nich autografom, od owych wydań późniejszym. Wilhelm Bruchnalski podkreśla np. konieczność preferowania dzieł Mickiewicza wydanych za jego życia nad odkrytymi po jego śmierci autografami wykazującymi różnice wobec tych wydań. Do tekstów wydań nie należy także wprowadzać fragmentów, które w skład wydań twórczości danego autora nie weszły za jego życia – czy to ze względu na cenzurę, czy to z jakichkolwiek innych powodów.
Zbigniew Goliński podkreśla, że postępowanie takie ma charakter idealizacji i wymaga całego szeregu silnych, a niekiedy trudnych do spełnienia postulatów. Istotne jest tu np. to, że w rzeczywistości rzadko dysponujemy takimi przekazami tekstu, co do których mamy pewność, że rzeczywiście są zgodne z zamierzeniami autora. Zachodzi tu też pewnego rodzaju konflikt między wolą autora a poprawnością tekstu, co czyni samo pojęcie tekstu autentycznego w pewien sposób paradoksalnym.