Nie przetrwał niestety żaden z posągów, o których istnieniu wiadomo pośrednio (np. w Smyrnie, znany z inskrypcji dedykacyjnej). W rezultacie nawet ikonografia bóstwa nie jest jasna, a większość znanych szczegółów zawdzięczamy przedstawieniom na prowincjonalnych (miejskich) monetach cesarstwa rzymskiego z obszaru Azji Mniejszej. Dodatkowym, choć rzadkim źródłem ikonograficznym są wyobrażenia odciśnięte na lampkach oliwnych pochodzących ze wschodniej części obszaru śródziemnomorskiegoPor. M.L. Bernhard, Lampki starożytne, Warszawa 1955, s. 232.. Spośród najczęstszych atrybutów Mena (poza półksiężycem) można z pewnością wymienić święte drzewo Frygów (symbol nieśmiertelności) i gałąź życia, kaduceusz, czapkę frygijskąL. Guerrini, dz. cyt..
Kult left|thumb|160px|Men z atrybutami na monecie pizydyjskiej Antiochii z końca II w. Nader słabe są również inne materialne świadectwa kultu tego bóstwa. Spośród kilku sanktuariów wspomnianych przez Strabona w jego Geografii zachowały się ruiny jednej tylko świątyni w Antiochii PizydyjskiejOdkrytej przez W.M. Ramsaya w 1911 r. na wzgórzu Karakuyu pod Yalvaç (Turcja) – Journal of Roman Studies t. XVI (1926), s. 111 ;