t. XVII (1927), s. 112. Zob. też M.M. Hardie, The shrine of Mên Askaenos [w] Journal of Hellenic Studies t. 32 (1912).. Dwie inne znajdowały się według Strabona pomiędzy miastami LaodikejaSanktuarium karyjskiego Mena na pograniczu Karii i Lidii (M. Popko, Religions of Asia Minor, Warszawa 1995, s. 192). i Karura (Geographia XII, 580), a nawet w pobliżu Aten (XII, 557)Pauly's Real-Encyclopädie des classischen Altertumswissenschaft, t.XV/1, kol. 692., gdyż w III wieku kult Mena potwierdzony jest w Attyce, gdzie miał być popularny wśród niewolników. Na wyspach – np. Rodos, Delos, Tasos, kult poświadczają odosobnione inskrypcjeThe Oxford Classical Dictionary, dz. cyt.. Ogólnie biorąc, kult tego „potężnego w Azji bóstwa” ograniczał się do wschodniej części imperiumM. Jaczynowska, Religie świata rzymskiego, Warszawa 1987, s. 200., sięgając dość daleko na wschód, o czym świadczyła założona w czasach perskich świątynia w Kabejra (dzis. Niksar)M. Popko, Religie starożytnej Anatolii, Warszawa 1980, s. 258n..