Niemniej zawikłane i zróżnicowane są postacie (formy) kultowe tego bóstwa. Mena czczono zarówno jako pana niebios („Ouranios” Ούράνιος), jak i władcę świata podziemnego („Katachthonios” Καταχθονιός). Przypisywano mu również dobroczynny wpływ na rozwój roślin i zwierząt; zwracano się do niego tytułując go Panem („Tyrannos” Τύραννος)Mitologia Egiptu i starożytnego Wschodu. Kompendium, Warszawa 2004, s. 132.. thumb|180px|Men – terakotowe wyobrażenie z Tarsu (Cylicja), I wiek p.n.e. (Muzeum Luwru)Miał poza tym mnogość lokalnych przydomków – jak „Phosphoros” (w Pamfilii), „Pharnakos” (w znanym w starożytności sanktuarium w regionie Pontu), „Askaenos” (w Antiochii Pizydyjskiej) itp. – podkreślających jego cechy szczególne. Wzywany był też w modlitwach jako strażnik grobów i dlatego wizerunek jego bywa spotykany w zdobieniach stel i nagrobków. Natomiast z pradawną funkcją uzdrowicielską tego bóstwa można łączyć wspomniane przez Strabona (XII, 580) istnienie szkół lekarzy przy niektórych świątyniach. Men uważany był jednak również za bóstwo wieszczące i stąd przypuszczenia o istnieniu jego wyroczni, np. w Attalei (Izauria) czy w Anabura (Pizydia), jakkolwiek pozostają one wciąż problematyczne i nieudokumentowane.