Potwierdzone jest za to w Azji Mniejszej istnienie związanych z jego kultem misteriówPauly's Real-Encyclopädie..., dz. cyt., kol. 693.. Tłumaczy to, dlaczego w małoazjatyckim środowisku zachodnim zaczął on dość łatwo ulegać wchłonięciu przez silniejszy (także misteryjny) kult Kybele i Attysa – z którym zresztą dość często Mena poczęto utożsamiaćNie tylko poprzez wspólne frygijskie pochodzenie; atrybutami mylącymi była czapka frygijska i drzewo (sosna – u Attysa będąca symbolem samokastracji). W przeciwieństwie do Mena Attys zwykle jednak wyobrażany jest w postaci bezbrodego młodzieńca.. Tę synkretyczną tożsamość potwierdzałoby szereg inskrypcji znalezionych w Rzymie i w Ostii.
Niejasna geneza tego bóstwa i jego wielopostaciowość niewątpliwie przyczyniły się do tego, że łatwo uległo ono wtopieniu w system synkretyzmu religijnego, charakterystycznego dla późniejszych okresów cesarstwa rzymskiego. W wierzeniach utożsamiane bywa później nie tylko z Attysem, ale i trackim Sabaziosem, z Zeusem Dolichenosem i ze szczególnie popularnym Mitrą. Znaczące jest przy tym usytuowanie Mena w misteryjnym kulcie MitryM.J. Vermaseren, Enciclopedia dell’arte antica, classica e orientale, Roma 1963, t. V, s. 118..