Prezydent reprezentował poglądy konserwatywne i był przeciwnikiem wprowadzenia jakichkolwiek zmian społecznych i gospodarczych, bezkrytycznie popierał również ekspansję koncernów Ameryki Północnej. Te wszystkie czynniki doprowadziły do ugruntowania postkolonialnego modelu społeczno-ekonomicznego, który funkcjonował od prawie wieku. Zachowawcza i anachroniczna polityka dyktatora spowodowała głęboką pauperyzację społeczeństwa. Pod koniec lat 40. (schyłkowych latach dyktatury) Honduras stał się najbiedniejszym państwem Ameryki Środkowej, zacofanym i wyizolowanym, z prymitywnym rolnictwem, niskim poziomem oświaty i najwyższym w regionie analfabetyzmem. Brakowało infrastruktury publicznej, a wydajność produkcji była niewielkaArtur Gruszczak, Ameryka Środkowa z serii Historia państw świata w XX wieku, Wydawnictwo Trio, Warszawa 2007, , s. 170..
W połowie lat 30. dyktatura ustabilizowała się do tego stopnia, że prezydent Carias Andino podjął starania o przedłużenie kadencji. Opozycja praktycznie nie istniała, a aktywna na początku dekady partia komunistyczna została zdelegalizowana i rozbita. Przywódcy liberałów zostali zmuszeni do opuszczenia kraju, ci natomiast, którzy zostali w Hondurasie, byli poddawani stałej inwigilacji.