Ponieważ konstytucja zabraniała bezpośredniej reelekcji urzędującego szefa państwa, Carias Andino w styczniu 1936 rozpisał wybory do Zgromadzenia Konstytucyjnego. W atmosferze terroru i powszechnego zastraszenia kandydaci Partii Narodowej Hondurasu zyskali 132 948 głosów, podczas gdy liberałowie mieli tylko 46. W marcu 1936 uchwalono nową konstytucję, która znosiła zakaz kandydowania urzędującego szefa państwa w kolejnych wyborach i przedłużała kadencję prezydenta do 6 lat. Kara śmierci została przywrócona, uprawnienia parlamentu ograniczone, a obywatelstwo i prawa wyborcze kobiet zostały zniesione. Na podstawie nowej ustawy zasadniczej Konstytuanta wybrała na głowę państwa Tiburcio Cariasa Andino. Jego kadencja miała zgodnie z konstytucją upłynąć 1 stycznia 1943, jednak zdominowany przez Partię Narodową Hondurasu Kongres zmienił w 1939 Konstytucję, dzięki czemu dyktator mógł pełnić funkcję do 1 stycznia 1949Artur Gruszczak, Ameryka Środkowa z serii Historia państw świata w XX wieku, Wydawnictwo Trio, Warszawa 2007, , s. 171..
Jego dyktatorskie rządy były okresem zatargów terytorialnych z Nikaraguą, prześladowań opozycji.