Dzięki politycznemu porozumieniu margrabia łużycki przejął kontrolę nad Kopanikiem, grodem, który stał się punktem wyjściowym do dalszych działań wojennych.
W 1207 w wyniku zamiany z księciem śląskim Henrykiem I Brodatym ziemi kaliskiej na ziemię lubuską właścicielem Lubusza został książę wielkopolski Władysław III Laskonogi. Zamiana ta miała kluczowe znaczenie dla księcia wielkopolskiego, gdyż pozwalała mu na prowadzenie aktywnej polityki u wybrzeży Morza Bałtyckiego.
W marcu 1209 po umocnieniu grodu w Kopanicy, margrabia Konrad II wkroczył do ziemi lubuskiej i obległ Lubusz. Na pomoc obleganemu grodowi wyruszył Władysław Laskonogi, będący szwagrem Konrada II (jego żoną była Elżbieta Mieszkówna). Zgodnie ze etosem rycerskim margrabia Konrad został poinformowany o dniu i miejscu czekającej go bitwy. Jednak w przeddzień wyznaczonego starcia książę Władysław przekroczył Odrę i próbował zaskoczyć przeciwnika, co jak podaje miśnieński kronikarz, nie spodobało się towarzyszącym mu rycerzom (miała im też podobno towarzyszyć czarownica wieszcząca zwycięstwo). Jednak księciu Władysławowi nie udało się zaskoczyć margrabiego Konrada, który dowiedział się o planowanym ataku i uderzył jako pierwszy. Wywiązała się bitwa, w której zwycięstwo odniosły wojska margrabiego Konrada.