Późna pora dnia umożliwiła wojskom księciu Władysławowi odwrót. Jednak podczas utrudnionej, nocnej przeprawy przez bagniste tereny wiele ludzi utonęło, co powiększyło straty strony polskiej. Nieudana odsiecz Władysława Laskonogiego przyspieszyła kapitulację Lubusza, a obrońców grodu spotkał straszny los – z rozkazu margrabiego Konrada wszyscy zostali zabici przez powieszenie.
Zajęcie ważnego dla zachodnich granic Polski Lubusza zmobilizowało do działania Henryka I Brodatego, najpotężniejszego księcia polskiego. Wkrótce wykorzystał on zamieszanie po śmierci margrabiego Konrada II (6 maja 1210) i spory o jego dziedzictwo, gdyż Konrad nie pozostawił męskiego potomka. Utracone przez Władysława Laskonogiego tereny Henryk Brodaty odzyskał podczas kampanii zbrojnej, którą przeprowadził między sierpniem 1210 a marcem 1211. Książę śląski wkroczył do ziemi lubuskiej oraz Łużyc i w bliżej nieznany sposób, ubiegając margrabiego Miśni Dytryka, przejął kontrolę nad głównym grodami, między innymi nad Lubuszem i Gubinem.