Po zakończeniu II wojny światowej osiadł w Bytomiu, gdzie pracował jako sekretarz związku zawodowego kelnerów i ukończył szkołę średnią.
Podjął studia na Wydziale Społeczno-Samorządowym Wyższej Szkoły Nauk Społecznych Towarzystwa Uniwersytetów Robotniczych w Krakowie, gdzie związał się ze środowiskiem Polskiej Partii Socjalistycznej i zaprzyjaźnił z Markiem Sobolewskim. Od drugiej połowy 1948 do października 1950 pracował na etacie kierownika wydziału kultury i propagandy w Zarządzie Okręgowym Związku Akademickiej Młodzieży Polskiej w Krakowie. W 1951 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1962 uzyskał tam stopień doktorski, a w 1969 – habilitację na podstawie wysoko ocenionej monumentalnej (liczącej 1336 stron) pracy pt. Wzlot i upadek Karola Kautsky’ego. Studium z historii myśli społecznej i politycznej, wydanej drukiem trzy lata później. W 1975 uzyskał tytuł naukowy profesora nauk prawnych.
Został profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pracował w Instytucie Nauk Politycznych i Stosunków Międzynarodowych UJ. Był autorem publikacji naukowych z zakresu problematyki mniejszości narodowych i nacjonalizmów.