Są to: 1 Księga Machabejska (1 Mch); 2 Księga Machabejska (2 Mch); Księga Mądrości (Mdr); Mądrość Syracha (Eklezjastyk) (Syr); Księga Tobiasza (Tb); Księga Judyty (Jdt); Księga Barucha (Bar). Fragmenty uznawane za deuterokanoniczne: z księgi Daniela: modlitwa Azariasza (Dn 3,24-90) i dwa ostatnie rozdziały (Dn 13-14); fragmenty Księgi Estery w języku greckim.
Księgi deuterokanoniczne w Nowym Testamencie Niekiedy sformułowania „deuterokanoniczne” używa się w stosunku do 7 ksiąg Nowego Testamentu: 2. List Piotra (2P); 2. List Jana (2J); 3. List Jana (3J); List Judy (Jud); List Jakuba (Jk); List do Hebrajczyków (Hbr); Apokalipsa św. Jana (Ap).
Natchniony charakter niektórych z tych ksiąg podważali niektórzy reformatorzy, np. Marcin Luter, który zastanawiał się nad kanonicznością Listu Jakuba i Listu Judypor. np. Marcin Luter – Przedmowa do Listów św. Jakuba i św. Judy, 1522. Obecnie wszystkie wyznania chrześcijańskie uznają wszystkie księgi Nowego Testamentu za powstałe z inspiracji Bożej.
Zobacz też Apokryf
Przypisy
Kategoria:Księgi Starego Testamentu Kategoria:Księgi Nowego Testamentu