Ze szpitala uciekała dwukrotnie i za każdym razem była złapana przez czekistów.
W 1921 roku działacze eserowscy zobowiązali się, że porzucą działalność polityczną w zamian za jej zwolnienie z więzienia. Spridonowa nie zajmowała się potem polityką, wyszła za mąż za kolegę z partii Ilję Majorowa, nie mieli dzieci.
W 1927 roku aresztowana, została zesłana do Samarkandy w Uzbekistanie, a potem do Ufy, stolicy Baszkirii. Na zsyłce pracowała w kołchozie, w zrzeszeniu rzemieślników i w banku.
W 1934 roku (po zamordowaniu szefa partii komunistycznej w Leningradzie Siergieja Kirowa) Spridonowa z mężem trafiła do więzienia i została oskarżona o planowanie zamachów. Nie przyznała się do zarzucanej jej winy:
W okresie wielkiego terroru, w 1937 roku została skazana na 25 lat więzienia pod sfingowanym zarzutem „przygotowywania zamachu na rząd Baszkirskiej ASRR i Klimienta Woroszyłowa”. Była więziona w izolatorach w Jarosławiu i Orle.
Śmierć Po ataku III Rzeszy na ZSRR w 1941 roku Spridonowa została rozstrzelana pod Orłem wraz ze 157 współwięźniami (m.in. Chrystianem Rakowskim) (wg Andrzeja Poczobuta ze 156 współwięźniami) rozkazem Ławrientija Berii w ramach egzekucji w lesie Miedwiediewskim przeprowadzonych przez NKWD.