Z początku, będący perfekcjonistą Polański z trudem znajdował cierpliwość dla wykazującej brak doświadczenia Tate i w jednym z wywiadów narzekał, że dla nakręcenia pewnej sceny w zadowalający sposób koniecznych było siedemdziesiąt dubli. Oprócz reżyserowania Polański był w filmie odtwórcą jednej z głównych ról – prostodusznego młodzieńca, który ulega urokowi i zakochuje się w dziewczynie granej przez Tate. W miarę postępu zdjęć Polański coraz częściej chwalił pracę Tate, co dodawało jej wiary w siebie. Ich znajomość przeistoczyła się w związek i po zakończeniu prac na planie Tate wprowadziła się do londyńskiego apartamentu Polańskiego. Wkrótce w Londynie zjawił się Jay Sebring nalegając na spotkanie z Polańskim. Choć wedle późniejszych relacji znajomych miał być zaistniałą sytuacją załamany, Sebring zaprzyjaźnił się z Polańskim i pozostał najbardziej zaufanym przyjacielem Tate. W późniejszym okresie Polański opisywał go jako samotnego i wyalienowanego człowieka, dla którego on i Tate stanowili coś na kształt rodziny.