Edmund Władysław Dalbor (ur. 30 października 1869 w Ostrowie Wielkopolskim, zm. 13 lutego 1926 w Poznaniu) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor prawa kanonicznego, arcybiskup metropolita gnieźnieński i poznański oraz prymas Polski w latach 1915–1926, przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski w latach 1919–1926, kardynał prezbiter od 1919, kawaler Orderu Orła Białego.
Życiorys Młodość i wykształcenie Urodził się 30 października 1869 w Ostrowie Wielkopolskim jako jedno z sześciorga dzieci Władysława, pracownika biurowego, a później kupca, i Katarzyny z Rutkowskich. Jego dom rodzinny mieścił się w sąsiedztwie więzienia, przed którym gromadzili się wierni na modlitwie, wspierając arcybiskupa Mieczysława Ledóchowskiego osadzonego tam w latach 1874–1876 z powodów politycznych. W latach 1878–1888 kształcił się w gimnazjum w Ostrowie Wielkopolskim. W tym czasie był uczestnikiem tajnych kółek Towarzystwa Tomasza Zana.