W 1896 Popiel powrócił także do nieco większej aktywności w rozgrywkach europejskich. W Budapeszcie zajął XIII miejsce (ostatnie), ale pokonał m.in. Carla Schlechtera i Georga Marco. Lepiej wypadł w Eisenach, gdzie podzielił II-III miejsce. W 1897 zwycięstwo w turnieju pobocznym Kongresu Niemieckiego Związku Szachowego w Berlinie przyniosło Popielowi tytuł mistrza, uprawniający do gry w dużych turniejach bez eliminacji. W 1898 Popiel wystąpił w turnieju w Kolonii, gdzie z Emanuelem Schiffersem podzielił X-XI miejsce (triumfował Amos Burn przed Wilhelmem Cohnem, Rudolfem Charouskiem i Michaiłem Czigorinem), a pokonał m.in. przyszłego uczestnika meczów o mistrzostwo świata Dawida Janowskiego. W 1900 w Monachium zawodnik z Galicji znalazł się na XI-XII miejscu (wspólnie z Hermannem von Gottschallem), m.in. za Harrym Pillsburym, Carlem Schlechterem i Gézą Maróczym. Dwa lata później w dużej imprezie w Monte Carlo uplasował się na XVI miejscu w gronie 20 szachistów, wśród których najlepszy okazał się Géza Maróczy. W turnieju tym Popiel zanotował niecodzienne zwycięstwo nad Georgiem Marco, który poddał partię mimo szans na wykonanie posunięcia, dającego w perspektywie wygraną.