Niskie lokaty w turniejach europejskich, w tym ostatnie miejsce w Hanowerze w 1902, skłoniły Popiela do wycofania się z rywalizacji. Nie widząc szans na walkę z najlepszymi szachistami, powrócił do Lwowa, gdzie ponownie uczestniczył w turniejach Lwowskiego Klubu Szachistów. W 1904 był III w mistrzostwach miasta. W tymże roku, w tzw. "turnieju czterech", również zajął III miejsce, za Emilem Grossem i Karolem Irzykowskim. W podobnym turnieju w 1912, ale wśród pięciu rywali, był ostatni, uznając wyższość Oskara Piotrowskiego, Adolfa Hauke-Bosaka, Emila Grossa i Kazimierza Weydlicha. Znacznie lepiej wypadł w mistrzostwach Lwowa w 1914, kiedy w klasyfikacji turnieju wyprzedził go jedynie Piotrowski i to zaledwie o pół punktu, zgubione w przegranej partii z jednym z outsiderów Karolem Elsterem.
W latach I wojny światowej Popiel wystąpił jedynie w jednym z turniejów w Wiedniu (1915), ale imprezy nie dokończył, wycofując się po pierwszym kole, w którym zremisował wszystkie swoje partie (w tym ze Schlecheterm i Richardem Retim). Po wojnie osiadł w Kulikowie koło Lwowa. Pracował w tym czasie w wyuczonym zawodzie notariusza i nie zaniedbywał szachów, chociaż zmienił barwy klubowe — ze Lwowskiego Klubu Szachistów przeszedł do Hetmana Lwów.