Uczestniczył w lwowskiej rywalizacji międzyklubowej (poza wymienionymi klubami grał jeszcze Hełm Lwów). Startował także w turniejach indywidualnych, w 1925 ponownie minimalnie przegrywając tytuł mistrza Lwowa, tym razem z Kalikstem Morawskim (wyprzedził m.in. Henryka Friedmana, Mariana Wójcika, Mariana Wróbla, Saturnina Limbacha, Juliusza Halkę). Również w 1925, i również za Morawskim, zajął II miejsce w mistrzostwach klubowych Hetmana, a rok później został wicemistrzem Lwowskiego Klubu Szachistów. W 1926 Polski Związek Szachowy zaprosił Popiela do udziału w inauguracyjnych indywidualnych mistrzostwach Polski jako czołowego szachistę Lwowa, jednak wskutek zaginięcia przesyłki z zaproszeniem nie mógł on z tej oferty skorzystać. Trzy lata później wystąpił natomiast w pierwszych drużynowych mistrzostwach Polski w Królewskiej Hucie jako reprezentant Lwowa, jednak jego zespół nie odniósł sukcesu, plasując się na IV miejscu. Popiel wygrał jeden mecz (z Emilem Sojką ze Śląska), zremisował z Antonim Wojciechowskim i Izaakiem Appelem, uległ Paulinowi Frydmanowi i Mieczysławowi Chwojnikowi.