W tym okresie Popiel był już jednym z nestorów lwowskich szachów i nie odnosił większych sukcesów. W 1931 był w mistrzostwach miasta VIII, dwa lata później uplasował się na przedostatnim, XIV miejscu. Mimo to jeszcze raz znalazł się w reprezentacji Lwowa na drużynowych mistrzostwach Polski w 1934, gdzie miał okazję rozegrać partię — zwycięską, jak się okazało — z pastorem Arthurem Rhode, reprezentantem Poznania, z którym po raz pierwszy spotkał się przy szachownicy już trzydzieści lat wcześniej, na wrocławskim Kongresie Niemieckiego Związku Szachowego.

W 1935 Popiel, w wieku 72 lat, zajął XIII miejsce w turnieju przedolimpijskim w Łodzi; pokonał m.in. znanego później szachistę wileńskiego Kazimierza Platera. W drugiej połowie lat 30. udanie zaprezentował się w rozgrywkach w Krakowie, w których spróbował swoich sił po przeprowadzce do Bochni w 1937; jako członek Krakowskiego Klubu Szachistów w tymże roku podzielił V-VII miejsce w mistrzostwach Krakowa (rok później wycofał się z turnieju po pięciu rundach). Barw Krakowa bronił (na pierwszej szachownicy) w meczu drużynowym z reprezentacją Katowic, zakończonym zwycięstwem krakowian 10½ – 5½.