Współpracę między poszczególnymi partiami utrudniała jednak niemożność wyłonienia wspólnego kandydata w wyborach prezydenckich. Zamiar ubiegania się o reelekcję w 2002 ogłosił Jacques Chirac, otrzymując poparcie Zgromadzenia na rzecz Republiki. Swoje kandydatury zgłosili jednak również przywódcy Demokracji Liberalnej (Alain Madelin) i Unii na rzecz Demokracji Francuskiej (François Bayrou), a ponadto Christine Boutin z FRS, wcześniej związana z UDF.
Unia na rzecz Większości Prezydenckiej Pomimo wystartowania przywódców DL i UDF w wyborach prezydenckich, przewodniczący klubów parlamentarnych tych ugrupowań w Zgromadzeniu Narodowym XI kadencji, Jean-François Mattei i Philippe Douste-Blazy, ogłosili publiczny apel nawołujący do poparcia Jacques’a Chiraca już w pierwszej turze. Podpisało się pod nim m.in. 33 spośród 43 posłów liberałów i około 1/3 spośród 67 posłów centrystów.
Ubiegający się o reelekcję prezydent wygrał pierwszą turę wyborów, uzyskując 21 kwietnia 2002 niespełna 20% głosów. Żaden z pozostałych centroprawicowych kandydatów nie przekroczył 7% głosów.