Receptory serotoninowe klasyfikuje się w siedmiu rodzinach: 5-HT₁–5-HT₇. Z wyjątkiem receptorów 5-HT₃, będących kanałami jonowymi bramkowanymi ligandem, są to receptory sprzężone z białkami G. Różnice w budowie, rozmieszczeniu i mechanizmach sygnałowych receptorów sprawiają, że działanie serotoniny zależy od rodzaju komórki, tkanki i aktywowanego podtypu receptora.
Historia odkrycia
Historia odkrycia serotoniny przebiegała początkowo dwoma niezależnymi torami badawczymi. W latach 30. XX wieku włoski farmakolog Vittorio Erspamer badał substancję obecną w komórkach enterochromafinowych przewodu pokarmowego, wywołującą skurcz mięśni gładkich. Substancję tę nazwał enteraminą.
Niezależnie od tych badań zespół Irvine'a Page'a w Stanach Zjednoczonych badał substancję obecną w surowicy krwi i powodującą skurcz naczyń. W 1948 roku Maurice M. Rapport, Arda A. Green i Irvine Page wyizolowali ją z surowicy i nazwali serotoniną. Nazwa nawiązywała do jej obecności w surowicy (ang. serum) oraz wpływu na napięcie naczyń.
W 1949 roku Rapport ustalił budowę chemiczną serotoniny jako 5-hydroksytryptaminy. W 1952 roku Erspamer i Bruno Asero wykazali, że enteramina jest tą samą substancją, czyli 5-hydroksytryptaminą.