W 1934 został wykładowcą Państwowej Szkoły Wydziałowej i prowadził wykłady (1938–1939) o teatrze lalek.
Po wybuchu wojny Sztaudynger z rodziną został aresztowany przez Niemców, osadzony w obozie przejściowym i przesiedlony do wsi Malice w powiecie sandomierskim. W Opatowie brał udział w tajnym nauczaniu na poziomie gimnazjum.
W 1944 dotarł do Lublina i objął posadę kierownika Sekcji Marionetkowej w Resorcie Kultury i Sztuki PKWN, organizując pierwsze teatry lalek. Po kilku tygodniach został dyscyplinarnie zwolniony.
Po wojnie osiedlił się w Łodzi. Objął na krótko posadę kierownika literackiego Teatru Lalek „Biedronka” Robotniczego Towarzystwa Przyjaciół Dzieci, a do marca 1950 pracował jako referent literatury w Wydziale Kultury i Sztuki Urzędu Wojewódzkiego w Łodzi.
W 1946 urodził się syn Jacek i od tego roku poeta współpracował z Centralnym Instytutem Kultury. W latach 1947–1950 mieszkał również w Szklarskiej Porębie. W 1961 wyprowadził się z Łodzi do Zakopanego.