Stan koszar w 1921 był jednak zaledwie dostateczny, pięć budynków było spalonych, a kilkanaście wymagających gruntownego remontu. Stacjonował tam krótko 24 pułk piechoty, a od 1921 do wybuchu wojny 2 pułk Ułanów Grochowskich. Po remoncie warunki kwaterunkowe poprawiły się znacznie. W skład kompleksu wchodziły między innymi trzy dwuszwadronowe koszarowce, pięć dużych stajni szwadronowych oraz kilka mniejszych, kryta ujeżdżalnia i duży dom mieszkalny dla kadry oficerskiej. Na terenie koszar odsłonięto dwa pomniki: pomnik poległych i pomnik szefa pułku. Jesienią 1931 wzniesiono reprezentacyjną bramę główną. W latach 1927–1938 kilka mniejszych budynków w północnym narożniku kompleksu użytkował batalion KOP.
W połowie 1926 przy biegnącej wzdłuż wschodniej części koszar im. Tadeusza Kościuszki linii kolejowej stanął przystanek Koszary Kościuszkowskie.