W 1809 został wezwany przez króla do przejęcia obowiązków prezydenta Kancelarii Jego Majestatu po Fryderyku von Ehrenheimie. W latach 1809–1824, za panowania Karola XIII, był pierwszym szwedzkim ministrem spraw zagranicznych. Choć był bardziej konserwatywny aniżeli większość polityków, chroniło go poparcie króla. Ministrem pozostał także po 1818 za Karola XIV Jana, pierwszego króla z dynastii Bernadotte. Choć sam był przeciwny wyborowi go na króla, pomagał w realizacji planów, zmierzających w stronę obrony decyzji kongresu wiedeńskiego. Do dziś jest osobą, która dotąd najdłużej sprawowała ten urząd.
Od 1797 był honorowym członkiem Kungliga Vitterhetsakademien (pol. Królewska Akademia Literatury, Historii i Zabytków), w 1810 został wybrany członkiem Królewskiej Szwedzkiej Akademii Nauk z nr 342. W latach 1810–1824 był równocześnie kanclerzem macierzystego Uniwersytetu w Lund. W 1824 zrezygnował z urzędów, otrzymując emeryturę w wysokości 10 000 talarów szwedzkich i ponownie osiadł w Wielkopolsce, gdzie w majątku żony w Jankowicach spędził ostatnie lata życia i gdzie zmarł w 1826 po krótkiej chorobie. Spoczął w kaplicy rodowej przy kościele pw. św. Stanisława Biskupa w Ceradzu Kościelnym, gdzie pochowano także jego żonę i wnuka Wawrzyńca.