Osadnictwo żydowskie w Palestynie wydawało się idealne do urzeczywistnienia mesjańskich nadziei, jednak nie dawało rozwiązań współczesnych problemów. Dlatego Ginsberg założył w 1889 roku elitarne tajne stowarzyszenie Bnei Mosze, które propagowało przekształcenie Chowewej Syjon w ruch na rzecz odrodzenia kultury i języka hebrajskiego. Stowarzyszenie to było aktywne przez osiem lat i osiągnęło liczne sukcesy.
W międzyczasie Ginsberg rozpoczął swoją działalność pisarską, publikując pod pseudonimem Achad ha-Am (hebr. אחד העם; pol. Jeden z ludu). W 1889 roku w czasopiśmie HaMelitz opublikował artykuł zatytułowany „Nie tędy droga”. Zawarł w nim zmianę swojego podejścia do działalności Chowewej Syjon. Napisał w nim, że Ziemia Izraela nie będzie w stanie wchłonąć większości żydowskiej diaspory, a utworzenie żydowskiego domu narodowego w Palestynie nie rozwiąże problemu żydowskiego. Ponadto twierdził, że trudne warunki osadnictwa w Palestynie zniechęcą większość Żydów do alii, a dodatkowe kłopoty pojawią się ze strony trudności z zakupem ziemi i niechęcią tureckich władz. Widząc te trudności, Ginsberg przedstawił ideę „duchowego Syjonizmu”. Opowiadał się za utworzeniem w Ziemi Izraela centrum kultury żydowskiej, w którym poza fizyczną pracą kolonizacyjną prowadzono by działania kulturalne i edukacyjne.