Bitwa pod Buçaco – starcie zbrojne, które miało miejsce 27 września 1810 w ramach kampanii portugalskiej armii napoleońskiej podczas oblężenia Almeidy; w jej wyniku ‘Armia Portugalii’ Massény została powstrzymana podczas próby przełamania obronnych pozycji sił brytyjsko-portugalskich Wellingtona.

Organizacja obu armii Wellington miał sześć brytyjskich dywizji piechoty: Lekką , 1. Brenta Spencera, 2. Rowlanda Hilla, 3. Thomasa Pictona, 4. Galbraitha Lowry Cole’a i 5. Jamesa Leitha. Ostatnie trzy dywizje były wzmocnione portugalskimi brygadami. Ponadto w armii było kilka całkowicie portugalskich oddziałów, jak dwubrygadowa dywizja piechoty Johna Hamiltona, i trzy samodzielne brygady dowodzone przez Denisa Packa, Alexandra Campbella i Johna Colemana. George DeGrey, John Slade, George Anson i Henry Fane dowodzili czterema brygadami kawalerii brytyjskiej oraz czterema pułkami jazdy portugalskiej. Artyleria składała się z sześciu baterii brytyjskich, dwóch ze składu Legionu Niemieckiego i pięciu portugalskich pod wspólnym dowództwem Edwarda Howortha;