wszystkie baterie były 6-działowe. Była to pierwsza większa bitwa kampanii napoleońskiej na Półwyspie Pirenejskim, w której brały oddziały zrekonstruowanej armii portugalskiej.
Armia Massény składała się z II Korpusu Reyniera, VI Korpusu Neya, VIII Korpusu Junota i rezerwy kawalerii Montbruna. Dywizje Pierre’a Merle’a i Etienne Heudeleta tworzyły korpus Reyniera. Korpus Ney miał trzy dywizje Jeana Marchanda, Juliena Mermeta i Louisa Loisona. Junot dowodził dywizjami Bertranda Clausela i Jean-Baptiste’a Solignaca. Każdy francuski korpus posiadał na stanie jedną brygadę kawalerii lekkiej. Jean Baptiste Eblé, dowódca artylerii w sztabie Massény, miał do dyspozycji 112 dział.
Przygotowania Wellington rozstawił swoją armię wzdłuż grzbietu Wzgórz Buçaco frontem na wschód. By usprawnić łączność między skrzydłami, kazał swoim saperom wykuć drogę równoległą do grzbietu. Na lewym (północnym) skrzydle stanął Cole, następnie Craufurd, Spencer, Picton i Leith. Hill obsadził prawe (południowe) skrzydło; tam też zajął miejsce sam Hamilton.