W ICD-11 nie wyróżnia się typów zaburzenia schizoafektywnego, ale możliwe jest przypisanie aktualnie dominujących objawów (pozytywnych, negatywnych, depresyjnych, maniakalnych, psychoruchowych lub poznawczych; kody 6A25.0–6A25.5). ObecnieStan na 08.04.2021 (patrz: https://gcp.network/en/icd-11-guidelines) nie przygotowano oficjalnych opisów klinicznych i wskazówek diagnostycznych dla ICD-11, więc stawianie diagnozy na podstawie tej klasyfikacji zaburzeń nie jest jeszcze możliwe.
Leczenie W wyniku braku dobrych jakościowo badań poświęconych zaburzeniu schizoafektywnemu, nie ma konsensusu, co do wytycznych dotyczących leczenia. Rekomenduje się stosowanie psychoterapii oraz farmakoterapii, w której leki przeciwpsychotyczne będą odgrywały główną rolę. Jednocześnie zaleca się zindywidualizowane podejście do pacjenta, co może objawiać się np. doborem dodatkowych leków dostosowanych do jego potrzeb (np. stabilizatorów nastroju przy objawach manii lub antydepresantów – przy depresji). Pacjenci, którzy stwarzają zagrożenie dla siebie lub innych mogą być hospitalizowani.
Farmakoterapia Neuroleptyki Stosowane są w przypadku występowania objawów psychotycznych i agresji.