Teresy będąca dawną zakrystią ufundowaną w 1497 roku przez Królową Elżbietę żonę Kazimierza IV Jagiellończyka. Przy niej znajduje się dawny skarbiec, zakrystia oraz kaplica św. Barbary zwana dawniej kowalską. Kruchta od południa i kaplica św. Barbary od północy posiadają gotyckie sklepienia krzyżowo-żebrowe oparte na maswerkowych wspornikach.
Załamanie gospodarcze miasta i wojny w XVII-XIX wieku miały negatywny wpływ na kościół, brakowało środków na remont. 22 maja 1824 roku w czasie gwałtowniej burzy runęła ściana szczytowa i zwaliło się gotyckie krzyżowo-żebrowe sklepienie. Cegły z walącego się kościoła zasypały do połowy Rynek. Ucierpiało też wyposażenie kościoła. Odbudowa trwała 12 lat. Kościół został skrócony o jedno przęsło (pierwotnie był wsparty na sześciu filarach, trzy przęsła). Powstała nowa neogotycka fasada. Wcześniejsza fasada sprzed roku 1824 znajdowała się w miejscu obecnej XIX-wiecznej bramy stojącej przed świątynią. Kościół sprzed katastrofy był o wiele dłuższy, a i fasada była okazalsza. W miejscu gotyckich krzyżowo-żebrowych sklepień powstał płaski sufit oparty na czterech kolumnach, zachowany do dzisiaj. Spłaszczono o ok. 5 m stromy gotycki dach. Katastrofa nastąpiła w krytycznym okresie historycznym, brakowało środków, a zapewne i inicjatywy dla uratowania budowli w jej dotychczasowej i stylowej formie.