Po wojnie powrócił do Leszna, gdzie uczęszczał do szkoły powszechnej i gimnazjum (obecnego I Liceum Ogólnokształcącego)A. Dworniczak, Stanisław Grochowiak, Poznań 2000, s. 6.. Po zdanej w 1951 maturze rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Poznańskim. Za obraźliwą wypowiedź o Bolesławie Bierucie w 1952 został aresztowany i skazany na pięć lat pozbawienia wolności (po trzech miesiącach zwolniony na mocy amnestii). W 1953 został skreślony z listy studentów. W Lesznie pracował przez pewien czas w punkcie skupu makulatury, był wychowawcą w Domu Dziecka w Rydzynie oraz urzędnikiem w roszarni lnu w Rawiczu. Potem zamieszkał we Wrocławiu. Tam w sierpniu 1953 podjął pracę redaktora działu kulturalnego we „Wrocławskim Tygodniku Katolików”. Równocześnie kontynuował studia na Uniwersytecie Wrocławskim. Do Warszawy przeniósł się w roku 1955, mieszkał w dzielnicy Praga-Północ, przy ul. Stalowej 2. Początkowo pracował w Instytucie Wydawniczym „Pax”, następnie w redakcjach „Za i przeciw”, dwutygodnika „Współczesność”, tygodników „Nowa Kultura” i „Kultura”, „Poezji” i „Miesięcznika Literackiego”.