Należał do tzw. pokolenia „Współczesności”, debiutował w 1951 roku wierszami Ave Maryja i Notuję deszcz, publikując je w piśmie „W oczach młodych” (dodatku do „Słowa Powszechnego”). W roku 1956 wydał Balladę rycerską, pierwszy kompletny tom, który był jednym z najciekawszych debiutów po zakończeniu stalinizmu. Został dobrze przyjęty przez krytykę. Nieco wcześniej w tym samym 1956 roku wydał swoją pierwszą powieść, Plebanię z magnoliami. W 1959 roku opublikował we „Współczesności” artykuł Karabela zostanie na strychu będący atakiem na ideały wychowawcze młodości „powstańczej, konspiracyjnej i ułańskiej”„Współczesność”, nr 1/1959.. Jako dramatopisarz zadebiutował w 1961. Mając lat trzydzieści, Stanisław Grochowiak zaprzestał pisania prozy.
Od 1954 był mężem Anny Magdaleny Hermann, z którą miał siedmioro dzieci: Piotra Stanisława (ur. 1955), Olgę (ur. 1956), Pawła Bronisława (ur. 1957), Marię Małgorzatę (ur. 1958), Annę Marię (ur. 1959), Elżbietę (ur. 1964), Joannę (ur. i zm. 1966).
Zmarł z powodu powikłań choroby alkoholowej. Pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B35-1-6).