W 1218 roku w skład opola kostrzyńskiego wchodziły wsie: Jagodno, Sanniki, Rujsce, Górka, Glinka, Koszuty, Kleszczewo i Czerlejno.
Zachowała się treść aktu lokacyjnego miasta z XIII wieku. Mieszkańcy otrzymali w nim 3 lata wolnizny czyli zwolnienia ze wszelkich podatków na ten okres, ale potem mieli płacić księciu jeden wiardunek srebra z każdego łanu), a tytułem dziesięciny trzy miary (łac. „modica”), po jednej pszenicy, żyta i owsa. Płacić także mieli od działek oraz od każdego domu (łac. „de locis vero, de qualibet curia”) po połowie skuda srebra. Z dochodów sądowych książę miał otrzymywać 2/3, a sołtys 1/3 dochodów. Sołtys otrzymywał także co ósmy łan. Mieszkańcy uzyskali wszystkie prawa wolnych miast niemieckich oraz zwolnieni zostali od wszelkich powinności prawa polskiego (łac. „citaciones omnes Polonici et exacciones). W 1477 lokację ponowiono. Katarzyna Zagajewska ksieni klarysek gnieźnieńskich nadała Kostrzynowi prawo magdeburskie. Mieszczanie mieli płacić po jednej grzywnie od każdego śladu, których było wówczas w sumie 42,5. Płacili oni także opłatę książęcą zwaną podworowe w wysokości 3,5 grzywny oraz podatki od bractw czyli od cechów rzeźniczego, krawieckiego, szewskiego, piekarskiego, ubogich, kuśnierskiego, garncarskiego, płócienniczego i innych.