W 1277 Bolesław Pobożny książę wielkopolski uwolnił wieś Krerowo w opolu kostrzyńskim od wszelkich ciężarów podatkowych.
Miejscowość historycznie należała do Wielkopolski. Pierwotnie była wsią książęcą, później kościelną należącą do klasztoru klarysek w Gnieźnie. Od 1251 notowana była jako miasto (łac. „civitas”). Od 1320 tereny, na których powstała wieś leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim. W 1331 odnotowano Kostrzyn po łacinie jako „oppidum”. W 1506, 1521, 1524 notowana jako miejscowość „in terra poznanensi”. Znajdowała się w powiecie gnieźnieńskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1530 Kostrzyn należał do województwa kaliskiego. Od 1257 miejscowość była siedzibą własnej parafii, a od 1510 należała do dekanatu poznańskiego.
Początkowo założona została na prawie polskim. Dnia 11 listopada 1251 Przemysł I zezwolił sołtysowi Hermanowi lokować miasto na prawie niemieckim, jakiego używali goście (łac, „hospites”) książęcy w Rogoźnie. Jest to jedna z najstarszych udokumentowanych lokacji miejskich w Wielkopolsce, wyprzedzająca o 2 lata PoznańZbyszko Górczak: Najstarsze lokacje miejskie w Wielkopolsce (do 1314 r.), Poznań 2002, s. 97.. Wytyczono wówczas zręby układu urbanistycznego miasta z rynkiem i ulicami oraz ustanowiono władze miejskie.