„Nowa płyta Portishead jest inna, ale bardzo podobna” – stwierdził Ryan Schreiber z magazynu Pitchfork Media precyzując: „Brzmienie Portishead jest uderzająco podobne do tego z przełomowego Dummy z 1994 roku. Różnica polega na samplowaniu. Melodie są tu bardziej poszarpane niż na Dummy, a bolesne wrzaski Beth Gibbons są bardziej dystyngowane i dramatyczne”.

Steve Hochman z dziennika Los Angeles Times dał albumowi maksymalną notę (4 gwiazdki z czterech) nazywając Beth Gibbons jedną z najlepszych wokalistek popowych, obok Sinéad O’Connor i Björk.

Maksymalną notę (pięć gwiazdek z pięciu) dał albumowi również Andrew Harrison z magazynu Q. Według niego zespół Portishead i jego płyta należą do najlepszych rzeczy, jakie muzyka pop ma do zaoferowania. Muzyka albumu to „progresywny, niezawodny i wyrazisty pop” (podobnie jak w przypadku Radiohead), „niekończący się zestaw zabawek z nieokiełznanymi dźwiękami” (jak u The Prodigy) i opowiadanie „z instynktowną bezpośredniością o uniwersalnych rzeczach” (jak Oasis).