„W dzisiejszych czasach, gdy każda garstka miernot uważa się za najlepszy zespół na świecie, a każdy album jest najwspanialszym, jaki kiedykolwiek powstał, Portishead może posłużyć do pokazania kilku osobom, czym naprawdę jest arcydzieło” – podsumował autor.

Kolejnym recenzentem, który wyróżnił album maksymalną oceną (A) jest Tom Lanham z Entertainment Weekly. Nazwał on album „drugim upiornym maratonem od chłodnego brytyjskiego combo”. Sample Geoffa Barrowa określił jako „szkieletowe”, brzmienie instrumentów klawiszowych jako „pogrzebowe”, zaś głos Beth Gibbons jako „chirurgiczno-stalowy”.

Według Sala Cinquemaniego ze Slant Magazine „teren [na nowym albumie] jest bardziej skomplikowany, krawędzie są ostrzejsze, a Portishead jest czasami bardziej uciążliwym słuchaczem niż jego poprzednik.” Jednak „to, co jest również godne uwagi w przypadku Portishead, to nie tylko to, jak dobrze napisany jest ten album, ale także to, jak dobrze wykonane i napędzane gitarami są piosenki, które bez wątpienia oczarowały ich krytyków rockowych w tamtym czasie”.