Za najbardziej znaczący wkład, jaki Eugene Nida wniósł do teorii przekładu, uważane jest stworzenie pojęcia ekwiwalencji dynamicznej, znanej również jako ekwiwalencja funkcjonalna. Nida jest również autorem techniki „analizy składniowej”, w ramach której słowa są rozdzielane na ich części składowe, co ma na celu określenie ekwiwalencji w przekładzie [np. „bachelor” (tłum. „kawaler”) = mężczyzna + nieżonaty]. Nie jest to prawdopodobnie najlepszy przykład opisywanej techniki, jest jednak z pewnością najbardziej znany.

Teoria ekwiwalencji dynamicznej jest często ukazywana w zestawieniu z opozycyjnymi poglądów filologów, którzy utrzymują, że zrozumienie tekstu źródłowego można osiągnąć przez ocenę interakcji między słowami na danej stronie, oraz że znaczenie jest samowystarczalne w obrębie tekstu (np. jest skoncentrowane o wiele bardziej na osiąganiu ekwiwalencji semantycznej).