Opisana powyżej teoria, wraz z innymi teoriami dotyczącymi ekwiwalencji w przekładzie, jest przedstawiona w eseju Principles of Correspondence („Principles of Correspondence”, Nida, Venuti, 153-167), który Nida rozpoczyna od stwierdzenia, że „żadne dwa języki nie są identyczne, ani w znaczeniu, które jest nadawane korespondującym ze sobą znakom, ani w sposobie, który określa, jak znaki są łączone w wyrażenia oraz zdania. Jest więc rzeczą zrozumiałą, że nie istnieje całkowita ekwiwalencja między językami. Wynika z tego, że nie ma w pełni dokładnego przekładu” (Nida, Venuti, 153). Efekt przekładu może być bliski oryginałowi, nie jest jednak możliwe zachowanie identyczności w zakresie szczegółów.
Następnie Nida przedstawił różnice w podejściu do tłumaczeń, które uznał za godne uwzględnienia, i zawarł je w trzech podstawowych punktach:
1. Charakter wiadomości – w niektórych wiadomościach to ich treść powinna być czynnikiem decydującym o sposobie tłumaczenia; w innych to forma przekazu powinna zostać potraktowana priorytetowo;
2.