Następnie decyzją Oddziału II Sztabu Generalnego został jednak oddelegowany do służby w Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska. Kierunek ten wynikał z przygotowań do plebiscytu na Górnym Śląsku rozstrzygającego o przynależności Górnego Śląska między II Rzecząpospolitą a Republiką Weimarską. Uczestniczył jako zastępca szefa referatu organizacyjnego w Centrali Wychowania Fizycznego, szefa sztabu Dowództwa Ochrony Plebiscytu w II powstaniu śląskim i jako szef sztabu grupy „Wschód” w III powstaniu śląskim. W trakcie akcji plebiscytowej i III powstania używał pseudonimu „Borelowski”. Był jednym z przywódców najbardziej nieprzejednanego kręgu przywódców powstania, dążącej od początku do rozstrzygnięć militarnych i walki do ostatecznego zwycięstwa. Krąg ten, skupiony w sztabie grupy „Wschód” był posądzany o próbę puczu w ostatnich dniach III powstania, który miał na celu mianowanie na wodza powstania kpt. Karola Grzesika. Wydarzenia te zapoczątkowały głęboki personalny i polityczny konflikt Grażyńskiego z Wojciechem Korfantym.